In 2018 kwam ik op een ruwe manier erachter dat het platteland en de stad twee totaal verschillende werelden zijn: ik reed mijn geliefde gele kanarie (zoals ik hem noemde) de sloot in. Ik dacht als stadsmens op het platteland wel even boodschappen te kunnen doen, al sneeuwde het – en daar vergiste ik mij lelijk in. Ik glibberde naar links, corrigeerde te veel naar rechts en belandde in een smalle, ondiepe sloot. Van het stuk dat ik naar links glibberde tot het moment dat mijn voorruit met een akelig hard geluid versplinterde, herinner ik mij niets meer. Een stukje van mijn ziel zei: hier wil ik niet bij zijn, ik kom zo wel weer terug als het veilig is. Het werd weer veilig toen ik mijn eigen heidense gebed opdreunde terwijl ik door het zijraam de hand vastklemde van een nuchtere, te hulp geschoten boer.

Het zit namelijk zo (zoals ik het zie althans): de ziel wordt geboren als een compleet geheel. Je kunt het vergelijken met een goed gevulde vaas. Je hebt je ziel en je hebt je ego. De ziel is onveranderlijk, het ego groeit, krimpt en verandert constant. Ik ben nu niet wie ik een jaar geleden was – want mijn ego verandert almaar, door interne veranderingen en externe omstandigheden. Langzaam, maar wel zeker, krijgt de ziel vanuit het ego als het ware stempels opgedrukt. Die stempels tasten de ziel niet aan, maar kleuren haar wel. Er komen delen die de energie van verlating herkennen en delen die de energie van liefde herkennen. Het is geen beschadiging, maar een herkenning van energie. Dat is belangrijk om te beseffen: je ziel blijft ongeschonden.

We maken allemaal, in meer of mindere mate, trauma mee. Of het nou pesten is of dat je een keer je arm breekt, er zijn altijd wel grote of kleine schokkende momenten in ons leven. Het stukje ziel dat de specifieke energie herkent, doet vaak een stapje opzij – hier wil ik niet bij zijn. Mijn stukje ziel herkende de energie ‘onveiligheid’ en deed een stapje opzij toen mijn auto de weg afgleed. Het kenmerkt zich door geheugenverlies; ik mis een klein stukje tijd waarin het allemaal gebeurde. Maar wat nu als trauma te vaak voorkomt of te lang duurt, en dat stukje ziel niet terug durft? Dan kan dat stukje ziel verdwaald raken. Er gaat een beetje water uit de vaas en de ziel is niet meer compleet. De ziel is nog ongeschonden in de zin van dat de ziel niet ‘stuk’ kan gaan, maar de ziel is wel incompleet. Er zijn zo ontzettend veel mensen die te maken hebben met dit verschijnsel – Soulloss genoemd, oftewel zielsverlies. Een sjamaan dient dan het stukje ziel op te sporen in de verschillende werelden om deze terug te brengen naar de ‘patiënt’.

Verschillende werelden? Jazeker! Onze voorouders dachten dat de wereld een schijf was waar wij op leven. Ze zagen de zon aan de ene kant opkomen, hoog boven de schijf staan en aan de andere kant ondergaan, waardoor er in hun visie werelden naar boven moesten zijn, waar het steeds lichter werd. Maar de zon kwam niet op waar hij was ondergegaan, dus kennelijk maakte de zon ook een reis onder de schijf door. Dus zijn er ook werelden naar beneden, waar het steeds donkerder wordt. Daarnaast moest er een wereld zijn waar gidsen, krachtdieren en overledenen woonden – een laag over de schijf heen, als het ware. Dit is de Andere Wereld. In deze drie werelden (Bovenwereld, Benedenwereld en de Andere Wereld) reist de sjamaan om mensen te helen, overledenen te helpen en om stukjes ziel terug te halen – soul retrieval. Ik denk dat de beste vertaling ‘zielsherstel’ is. Dan zijn er nog Intrusions, binnendringers (als het ware) – die je het best kunt zien als krakers. Als je ziel een vaas zou zijn met water en er zijn zielsdelen verdwaald, dan is de vaas niet vol meer. Net als een leegstaand huis krakers aantrekt, zo trekt een onvolledige ziel Intrusions aan. Lang niet zo ernstig als bezeten zijn, maar wel hinderlijk en onwenselijk. Gevoelens die niet van jezelf lijken te komen, gedachten die wel heel vreemd en niet-eigen lijken te zijn – het hoort er allemaal bij.

Wanneer ik op zoek ga naar zielsdelen, hebben ze altijd een naam die verwijst naar de reden dat ze verdwaalt zijn geraakt. Onveilig of ongewenst, bijvoorbeeld. Steeds vaker kom ik zielsdelen tegen die ‘Ik hoor hier niet thuis’ heten. Zoveel mensen hebben al vanaf de kindertijd het gevoel hier niet thuis te horen, hier niet op hun plek te zijn. Ze zoeken hun heil in het spirituele, maar daarbij is het zo belangrijk om geaard te blijven. Om spiritualiteit niet te ervaren als een manier om de wereld te ontvluchten, maar juist om deze te naderen. Volgende maand schrijf ik hierover. Er is een reden waarom mijn columns De Hemel van de Aarde heten. Ondanks dat ook ik een diepgaand verlangen heb gehad naar ‘hierboven’, ‘hier vandaan’, de kosmos of de hemel, en ondanks dat ik genoeg heb meegemaakt om hier niet te willen zijn, is deze wereld wel degelijk een prachtige plek. Het gaat om de kleine lichtpunten, de grote verbindingen en de interessante levens van de mensen die op mijn pad komen. Er is verbinding mogelijk, maar dat gaat wel veel makkelijker als je ziel intact is.

Meer een artikel dan een column deze maand, maar mocht je hulp nodig hebben, dan kun je op donatiebasis bij De Beschutting – www.debeschutting.nl – terecht.